Column

Een opdoffer ...

Rikele moest zich haasten, hij had vanavond een vergadering in het dorpshuis. En zoals gewoon lijk kwam hij weer tijd te kort. Gauw een hapje brood naar binnen werken, en op naar het gemeenschapshuis. Rikele zat nu twee jaar in het bestuur van de duivenclub 'de Dubbele Doffer' en vanavond stonden er wel hele belangrijke zaken op de agenda. De wethouder van de gemeente zou langs komen, want 'de Dubbele Doffer' had subsidie aangevraagd in het kader van de nota 'Ruimte in de lucht in fris Drukteradeel' en vanavond werd de aanvraag met de zittende bestuursleden besproken. Rikele woonde nog maar 4 jaar in het kleine dorpje, maar doordat er dorpsgenoten waren, die zijn hobby deelden, voelde hij zich snel thuis. Alleen de taal vormde een probleem, want hoe hij ook zijn best deed, hij kreeg die woorden maar niet onder de knie. En dan vooral die duiventermen. Maar goed, zijn medeclubgenoten waren alleraardigst en spraken altijd Nederlands in zijn bijzijn. Het waren soms wat vreemde zinnen, maar Rikele kon ze begrijpen.

Het was gezellig druk in het dorpshuis. Niet alleen de plaatselijke duivenmelkers waren aanwezig, ook leden van de Nachtzwaluw', 'Kustvluchters' en de 'Krûpelhintsjes' zaten klaar voor de uitleg van de democratisch gekozen volksvertegenwoordiger. Want zij waren natuurlijk reuze nieuwsgierig naar het verhaal van de wethouder. Zou de subsidie toegekend worden, dan gingen ook zij een aanvraag indienen.

Voorzitter Johannes Leistra van 'de Dubbele Doffer' nam het woord en heette een ieder welkom. "Allegaar van harte welkom, in het bijzonder onze wethouder van Drukteradeel en we hopen hedenavond op een besteeklijke avond en we hopen dat er voor de duivenliefhebbers gunstige zaken uit de buis van de wethouder mogen komen. Ik geef nu eerst graag het woord aan Fred Meulenaar met het jaaroverzicht van het afgelopen jaar."

Fred stond op en las voor uit het grote notulenschrift. Zo vertelde hij over het gigantische kastekort, welke was ontstaan door de nieuwe milieuregels. Zo moest de duivenmest gescheiden afgevoerd worden en moesten de duiven op speciaal daarvoor aangelegde pleisterplaatsen hun behoefte doen. Zo had 'de Dubbele Doffer' een rustplaats gecreëerd op de route Marseille-Dokkum. (Elke vereniging moest vanwege de nieuwe regels zo'n voorziening ergens op de route voor haar rekening nemen...) Vandaar het kastekort, en vandaar de subsidieaanvraag, besloot Fred zijn heldere voorleesbeurt.

Johannes bedankte Fred en gaf het woord aan de wethouder. De heer Westerhof streek zijn jasje glad een liep gestadig naar de microfoon, welke de beheerder van het dorpshuis ijlings had aangesloten, omdat één van de 'Krûpelhintsjes' moeite had met zijn gehoor.
"Achte oanwêzigen, tige tank foar jimme útnoeging. Ik ha jimme subsydzje-oanfraach trochlêzen en ik kin sizze, dat jimme der al hiel wat oan dien ha om de lucht hjir yn Druktarediel sa sûn mooglik te hâlden..."

Rikele hoorde het relaas met stijgende verbazing aan. Het was in het Fries! Waar had die Westerhof het over? De belangrijkste vergadering van zijn club, en hij kon het niet volgen! Rikele stond op en zei: "Mijnheer Westerhof, mag het ook in het Nederlands?" Maar Westerhof ging onverstoorbaar verder: "Sjoen it mestgetal fan de blauwe dowen, meie wy konstatearje dat it streefgetal, ûntanks it warbere wrotten fan de leden fan jimme feriening, net helle wurdt..." Rikele liet zich niet uit het veld slaan: "Mijheer Westerhof, ik versta u niet en aangezien het hier toch wel belangrijke zaken betreft, zou ik graag willen dat het in het Nederlands gaat." Westerhof keek nu wat geïrriteerd naar Rikele en zei: "Menear, wolle jo my net idekear ûnderbrekke? Hoelang wenje jo hjir al? As jo hjir komme te wenjen, dan moatte jo doch nei in tal jierren de taal wol ferstean kinne en oars freegje jo buorman mar om it oer te setten..."

Rikele zijn rechterbuurman trok hem aan de mouw en zei: "Mijheer, wilt u mij niet steeds onderbreken? Hoelang woont u hier al? Als jij hier komt te wonen, dan..."
Rikele was nu wel erg gepikeerd. Hij brieste naar zijn buurman: "Heb ik jou iets gevraagd? Waar bemoei jij je mee, je weet toch ook wel hoe lang ik hier woon? En onderbreek me niet, anders snap ik er helemaal niets meer van..." Maar Rikele kon vragen wat hij wou, de heer Westerhof weigerde zich in het Nederlands uit te drukken. Aan het einde van diens inleiding klapten alle aanwezigen luidruchtig, maar Rikele had geen idee waarom. Zijn buurman, dezelfde als die van daarnet, zei dat de subsidie toegekend was, maar Rikele zijn humeur werd er niet vrolijker van. Hij stoof overeind en beende naar Westerhof: "Hos Hos os kan du forvente en rigtig drømmeferie. Vi er sikre på, at du vil føle dig godt tilpas hos os os kan du forvente en rigtig drømmeferie. Vi er sikre på, at du vil føle dig godt tilpas hos os ... * En als u wilt weten wat dit betekent, vraag dan uw buurman maar." En Rikele stoof naar de uitgang en knalde de deur met een geweldige dreun achter zich dicht. De aanwezigen waren verbouwereerd, maar na een korte stilte zei Johannes Leistra: "Is er ook nog iemand voor de rondvraag?"

*  Eerder verschenen columns van Piebe Priegel